Veel dingen worden interessanter zodra je besluit ze niet meer half te doen. Nieuwsgierigheid is daarin waarschijnlijk een constante. Ik kan mij verliezen in een goede film, een plaat die van begin tot eind klopt, geschiedenis, een boek of een gesprek dat ergens terechtkomt waar niemand het van tevoren had verwacht. Mijn nieuwsgierigheid gaat vooral uit naar mensen en verhalen: waarom iemand doet wat hij doet, hoe omstandigheden iemand vormen en wat er zichtbaar wordt wanneer het erop aankomt. Achter een goed verhaal zit bijna altijd een mens of situatie die ingewikkelder is dan de eerste indruk doet vermoeden.
Ik heb daarnaast een zwak voor karakter. In mensen, maar net zo goed in muziek, films, plekken en spullen. Iets hoeft van mij niet glad, perfect of volgens algemene maatstaven mooi te zijn; vaak wordt het juist boeiender wanneer er iets eigens aan zit. Een voorwerp met gebruikssporen en een verhaal kan mij meer doen dan iets dat technisch volmaakt maar karakterloos is. Die voorkeur voor eigenheid verklaart misschien ook waarom verschillen in achtergrond, smaak of levensstijl mij meestal eerder nieuwsgierig dan ongemakkelijk maken. Ik hoef mij niet per se in iemand te herkennen om het goed met diegene te kunnen vinden. Ik voel mij vaak gemakkelijk bij mensen die een beetje buiten de lijnen kleuren, ergens volledig in opgaan of de wereld nét anders bekijken dan gebruikelijk.
Een beetje reuring kan ik daarbij wel waarderen. Een grap op een moment waarop die misschien nét niet gepast is, een onverwachte wending in een gesprek of iemand die hardop zegt wat de rest alleen dacht, geeft het leven vaak net wat meer kleur. Ik heb zelf ook moeten leren dat niet iedere steen die je in het water kúnt gooien er daadwerkelijk in hoeft. Weten wanneer je iets laat liggen is soms minstens zo waardevol als weten waarmee je de boel in beweging kunt krijgen. Tegelijkertijd kan ik behoorlijk gedisciplineerd zijn wanneer ik ergens mijn zinnen op heb gezet. Ik hou ervan om ergens beter in te worden, iets bewust te leren of een periode serieus ergens werk van te maken.
Mijn gezin is voor mij het vaste middelpunt. Veel van wat ik belangrijk vind aan aandacht, verantwoordelijkheid en tijd krijgt daar zijn meest concrete betekenis. Het helpt mij bovendien onderscheid te blijven maken tussen wat belangrijk lijkt en wat werkelijk belangrijk is.
Ik heb weinig behoefte om van discipline of zelfverbetering een doel op zichzelf te maken. Het leven hoeft niet voortdurend geoptimaliseerd te worden. Er moet ruimte blijven voor spontaniteit, plezier, lekker eten, muziek die hard mag, een goede film, een feest dat wat later eindigt dan gepland en dingen die nergens anders goed voor zijn dan dat ze het leven leuker maken. Misschien past die combinatie uiteindelijk het beste bij mij: ik hou van kwaliteit zonder opsmuk, van karakter boven gladheid, van aandacht zonder perfectionisme en van enige orde zolang er voldoende ruimte overblijft voor nieuwsgierigheid, humor en een beetje rumoer.